Het jaar was 2017, ik werkte bij de Belastingdienst als analist en deze zin stond in de ik-weet-niet-meer-hoe-veel leidende principes van mijn dienstonderdeel. Ik vond het een hilarische manier om te zeggen dat je eerst wil dat dingen werken en dan pas wil dat dingen efficiënt werken. Vooral omdat deze formulering een prachtig voorbeeld is van precies dat. Staat hier iets zinnigs? Volgens mij wel. Staat het er op een efficiënte manier? Absoluut niet. Ik heb de zin wel 10 keer moeten lezen voor ik begreep wat er stond. Toch denk ik er vaak aan, want ondanks de bizarre formulering is het een goed idee en ik zeg deze zin dus ook vaak in mijn dagelijkse leven. Soms tegen mezelf, soms tegen anderen, die dan wel even glazig kijken. Het is voor mij een probleem waar ik vaak in vastloop en dat ik ook bij anderen vaak tegenkom. Afgelopen weekend was de afvoerslang van mijn vaatwasser losgeraakt. Een enorme plas water op de grond en twee keukenlades en hun inhoud zeiknat. De vloer dweilen ging n

Ik ben boos op mezelf. Al een paar maanden. Niet elke dag de hele dag, maar wel elke keer als op mijn to-do-list het item “Laptop opruimen” voorbijkomt en ik denk: Waarom heb ik dat nou vorige week niet gewoon even gedaan? Ik heb een nieuwe laptop, al maanden, en de oude staat bomvol met bestanden waar ik een back-up van wil maken, die ik wil uitzoeken en waar ik een deel van op mijn nieuwe laptop wil zetten. Het is één grote chaos, foto’s, filmpjes, administratie, bestanden voor mijn vrijwilligerswerk, dingen die met mijn hobby’s te maken hebben, alles door elkaar. Alleen mijn bedrijfsadministratie is over op mijn nieuwe laptop, die is netjes. Gisteren-Harmi De laptop lag eerst op mijn bureau, de stekker nog in de stekkerdoos, toen op een tafeltje naast mijn bureau, toen op de grond twee meter verderop, toen bovenop de kast. Langzaamaan verdween de laptop letterlijk uit zicht. Elke keer als de taak in Todoist weer oppopte, baalde ik van mezelf. Van gisteren-Harmi die het te veel moeit

Ik denk dat ik vaker aan Ben Affleck ga denken. Voor mijn geestelijke gezondheid. De afgelopen week was een dieptepunt. Echt een absoluut dieptepunt. Ik kreeg op zaterdag migraine, het is inmiddels ruim een week later en het is nog steeds niet over, elke nacht om 5 uur begint een nieuwe aanval. Al mijn leuke vakantieplannen in het water gevallen, in plaats daarvan hele dagen in bed pijnstillers eten. Grootste mijlpalen deze week behaald op de momenten dat ik me nét iets minder ellendig voelde: 1. Het is gelukt om mijn tanden te poetsen, meerdere keren! 2. Ik heb de helft van mijn ene lading schone was opgevouwen. Daar heb ik wel meerdere dagen over gedaan, maar de aanhouder wint! 3. Ik heb mijn vuilniszak in de vuilcontainer gegooid 4. Ik heb een klein beetje Stardew Valley gespeeld met mijn kind die vakantie had in plaats van alle leuke dingen die we gepland hadden En ik denk vooral: FML. Ik ben boos over deze nare ziekte die mijn leven op onvoorspelbare momenten volledig tot stilstan

“Ik praatte met Peter, ken je Peter? Peter is autistisch. Ja, niet zoals jij hoor, Peter is écht autistisch.” Dit soort uitspraken krijg ik vaak te horen en ik ben er altijd een paar seconden van in de war. Want als Peter écht autistisch is, wat ben ik dan? Nep-autistisch? Hobby-autistisch? Of het “compliment” dat je aan mij niet zo merkt dat ik autistisch ben. Zoals de titel van het prachtige boek van Bianca Toeps: “maar je ziet er helemaal niet autistisch uit”. Ik denk dat ik begrijp wat het betekent. Peter gedraagt zich zoals mensen geleerd hebben dat autisme eruitziet. Ik niet. Ik heb het geluk en de pech dat het me gelukt is om te leren dat niet te doen. Oeps. Monoloog. In elk gesprek ben ik keihard aan het werk om goed op te letten dat het allemaal nog normaal loopt. Ben ik niet te veel aan het woord? Ben ik niet te lang aan het woord? Maak ik oogcontact? Niet te lang! Ook niet te kort! Iemand zegt iets wat niet klopt, niet op reageren, hoe graag je ook wil. Goed blijven opletten

Steekt een hert de weg over of rijden wij door het bos? Met deze zin vatte Thalia Verkade haar boek Het recht van de snelste. Hoe ons verkeer steeds asocialer werd. samen. Een echte aanrader over hoe de publieke ruimte ingericht wordt met verkeer als uitgangspunt, niet de natuur of spelende kinderen of wie dan ook maar die óók aanwezig is in die publieke ruimte. De zin bleef me bij, omdat het zo helder blootlegt dat de normen en de uitgangspunten waarmee je elke dag van je leven opgroeit onzichtbaar worden. Ook als die normen zinloos zijn, ook als die normen schadelijk zijn. Ik begon het steeds vaker te zien in mijn eigen leven, waar ik me als neurodivergent mens toch heel vaak dat overstekende hert voel. Met als belangrijkste plek waar dat gebeurt mijn eigen huis. En ik begon het te zien bij anderen. Bij vrienden, bij buren, bij cliënten. Want iets waar maar weinig over gepraat, maar veel onder geleden wordt, is schaamte voor je huis. Schaamte voor de rommel, schaamte voor de lampen d

Of: Uitstellen als redelijke strategie bij AD(H)D