Ik denk dat ik vaker aan Ben Affleck ga denken. Voor mijn geestelijke gezondheid.
De afgelopen week was een dieptepunt. Echt een absoluut dieptepunt. Ik kreeg op zaterdag migraine, het is inmiddels ruim een week later en het is nog steeds niet over, elke nacht om 5 uur begint een nieuwe aanval. Al mijn leuke vakantieplannen in het water gevallen, in plaats daarvan hele dagen in bed pijnstillers eten. Grootste mijlpalen deze week behaald op de momenten dat ik me nét iets minder ellendig voelde:
1. Het is gelukt om mijn tanden te poetsen, meerdere keren!
2. Ik heb de helft van mijn ene lading schone was opgevouwen. Daar heb ik wel meerdere dagen over gedaan, maar de aanhouder wint!
3. Ik heb mijn vuilniszak in de vuilcontainer gegooid
4. Ik heb een klein beetje Stardew Valley gespeeld met mijn kind die vakantie had in plaats van alle leuke dingen die we gepland hadden
En ik denk vooral: FML. Ik ben boos over deze nare ziekte die mijn leven op onvoorspelbare momenten volledig tot stilstand brengt. Ik ben boos over de willekeur dat mij dit treft, terwijl anderen gewoon hun leven kunnen leven. Ik kan vreselijk onredelijk boos worden op alle mensen wiens hoofd gewoon werkt en die geen idee hebben dat het een geschenk is om gewoon elke dag wakker te worden met een goede gezondheid.
Maar ergens in de afgelopen week, tijdens het wachten tot deze ellende voorbij is, dacht ik steeds vaker aan Ben Affleck. Niet omdat ik een groot fan ben, ik sta redelijk neutraal tegenover zijn acteerwerk, maar een interview met Ben Affleck gaf me afgelopen week de inspiratie om positief te blijven op de momenten dat mijn leven bestaat uit pijn en angst en boosheid en frustratie.
Ik kan iets wat Ben Affleck nooit meer kan en ik denk dat hij regelmatig over mij denkt zoals ik over al die gezonde mensen denk. Niet over mij persoonlijk wellicht, het is mogelijk dat Ben Affleck geen idee heeft dat ik besta, maar over iemand zoals ik. Iemand die de deur uit kan zonder lastiggevallen te worden door papparazzi en fans met smartphones die foto’s willen en filmen en roepen en duwen en trekken. Het helpt me nog meer om te bedenken dat Ben Affleck een verlegen iemand is, introvert, bescheiden, teruggetrokken. Die arme man hebben wij beroemdheid aangedaan en er wordt hem vervolgens nog verweten dat hij resting bitch face heeft ook.
Ik lig hier dan wel voor de achtste dag op rij op de bank me af te vragen of dit ooit nog ophoudt, maar ik heb net óók mijn vuilniszak in de ondergrondse container gegooid en de enige die daar interesse in had, was mijn kat. Heerlijk.
