Ik ben boos op mezelf. Al een paar maanden. Niet elke dag de hele dag, maar wel elke keer als op mijn to-do-list het item “Laptop opruimen” voorbijkomt en ik denk: Waarom heb ik dat nou vorige week niet gewoon even gedaan?

Ik heb een nieuwe laptop, al maanden, en de oude staat bomvol met bestanden waar ik een back-up van wil maken, die ik wil uitzoeken en waar ik een deel van op mijn nieuwe laptop wil zetten. Het is één grote chaos, foto’s, filmpjes, administratie, bestanden voor mijn vrijwilligerswerk, dingen die met mijn hobby’s te maken hebben, alles door elkaar. Alleen mijn bedrijfsadministratie is over op mijn nieuwe laptop, die is netjes.

Gisteren-Harmi
De laptop lag eerst op mijn bureau, de stekker nog in de stekkerdoos, toen op een tafeltje naast mijn bureau, toen op de grond twee meter verderop, toen bovenop de kast. Langzaamaan verdween de laptop letterlijk uit zicht. Elke keer als de taak in Todoist weer oppopte, baalde ik van mezelf. Van gisteren-Harmi die het te veel moeite had gevonden, het niet overzag, te moe was, andere dingen te doen had en nu zat ik ermee. Het gebeurt me vaker dat ik boos ben op gisteren-Harmi, omdat ze weinig aan mij lijkt te denken in haar keuzes. Ze gaat te laat naar bed, ze doet haar klusjes niet, ze werkt soms juist veel te hard door als ze al moe is. Het ergste vind ik het als ze de hele dag tegen dingen opgezien heeft, die dingen daardoor niet doet, maar ze rust óók niet uit, zodat ik hartstikke moe en gestresst wakker word met een gigantische to-do-list. Want waarom staat die laptop vandaag wéér op mijn lijstje? Omdat gisteren-Harmi het niet gedaan heeft. Trut.

Morgen-Harmi
Als ik niet oppas, gebeurt vandaag precies hetzelfde. Dan zie ik er de hele dag tegenop, ga toch maar andere dingen doen, denk: dat komt nog wel een keer. En morgen zit die arme morgen-Harmi er weer mee. Omdat ik vandaag de gisteren-Harmi van morgen ben. Ergens in de laatste jaren ben ik de samenhang tussen die versies van mezelf meer gaan zien. Ik heb het gisteren niet gedaan, omdat ik niet aan mezelf vandaag heb gedacht. Wat gebeurt er als ik vandaag aan morgen-Harmi denk? Morgen-Harmi die deze taak op haar to-do-list heeft staan. Door mij. Hoe kan ik haar helpen?

Je eigen helper zijn
Het klinkt misschien wat omslachtig, maar het werkt heel goed voor me. Compassie proberen te kweken voor versies van mezelf die nog moeten komen. Om mezelf voor me te zien, morgen. Hoe naar het zal zijn als ze helemaal vanaf nul moet beginnen met een taak waar ze al lang tegenop ziet. Hoe fijn het zal zijn als er iemand alvast een beginnetje gemaakt heeft. En die iemand, die kan ik zelf zijn, vandaag.

Misschien is het voor morgen-Harmi wel fijn dat ik op zijn minst even die laptop pak en klaarzet, inclusief de harde schijf waarop ik alle bestanden moet kopiëren en de adapter van de laptop ingeplugd en al. Dan kan ze morgen gewoon beginnen. Dus ben ik vanochtend begonnen met alles bij elkaar zoeken wat ik nodig heb morgen en dat klaarzetten. Omdat morgen-Harmi het zwaar genoeg gaat hebben met al die bestanden uitzoeken en ordenen. Ik zal gewoon alles voor haar klaarzetten. Ik kan misschien ook alvast even nadenken over hoe ze het moet aanpakken. Vanavond op tijd naar bed, zodat ze uitgerust aan die rotklus kan beginnen. Mijn laptop is inmiddels klaar met alle bestanden kopiëren op een harde schijf. Ik ben mijn gisteren-Harmi van morgen nu al dankbaar.